امام محمد باقر (ع) پنجمین آفتابی است که بر افق امامت درخشید، زندگی امام سراسر علم و دانش بود، به همین دلیل باقرالعلوم یعنی شکافنده دشواریهای دانش و پیچیدگیهای معرفت نامیده شد.
اول رجب سال ۵۷هجری قمری بنابربرخی روایات مشهور حضرت امام محمد باقر(ع) پنجمین پیشوای شیعیان و مسلمانان جهان در مدینه متولد شد.‪
نام آن حضرت محمد و کنیه ابوجعفر است. امام باقر(ع) در کردار همچون خاتم پیامبران حضرت محمد و در عبادت شاگرد مکتب پدر خود حضرت امام سجاد(ع) بود.
امام پنجم در همه حال مردم را به کسب علم تشویق می‌کرد و خود در هر فرصتی آنان را از دریای دانش خویش بهره‌ مند می‌ساخت.
آن حضرت همچنین امت اسلام را به ‌توجه به خدای متعال و مبانی توحید توصیه می‌کرد. درباره عظمت علمی امام باقر(ع) مورخان روایت کرده‌اند که‌ هر عالمی که نزد آن امام می‌رفت بی‌تردید احساس کوچکی و ناچیزی می‌کرد و محو عظمت علمی ایشان می‌ شد.
ایجاد و گسترش مدارس بزرگ فقه و تشکیل حلقه‌های درس و بحث‌ و تعلیم و تعلم در زمان آن حضرت مانند دمیدن روح تازه‌ای به کالبد اسلام‌ و تشیع و محافظت از تعالیم الهی پیامبر و امامان معصوم بود.
تلاشهای مستمر امام محمد باقر(ع) و تعلیم یافتگان مکتب ایشان، فقه اسلامی و معارف و احادیث اهل بیت (ع) را حفظ کرد و به آیندگان رساند.
در میان امامان پس از امیر مؤمنان، بخش عمده ای از روایات به امام باقر و امام صادق علیهما السلام تعلق دارد و این به دلیل موقعیت خاص سیاسی جامعه آن روز مربوط می شود که این دو امام بیش از امامان دیگر فرصت نشر علوم آل محمد یافتند .
کسی از جانب پروردگار عهده دار مقام امامت می شود که در تقوا، خداترسی و اجلال او، تواضع و فروتنی و نشان دادن اخلاص و در بندگی نمونه باشد ، تا برای دیگران الگو قرار گیرد.
آن حضرت بسیار به قرآن عشق می ورزید و بدان علاقه نشان می داد و تحت تأثیر آیات آن قرار می گرفت.
سعه صدر، عشق به قرآن، آداب معاشرت، انجام اعمال صالح، تسلیم رضای خدا و عبادت امام از جمله ویژگیهای اخلاقی بارز و شاخص امام محمد باقر(ع) است .

نوشته شده توسط بیقرار در شنبه پانزدهم تیر 1387 ساعت 8:10 موضوع لینک ثابت